In gesprek met: Osama Demirel
Sommige mensen ontdekken hun passie gaandeweg. Anderen weten het eigenlijk meteen als ze aan de slag gaan. Voor Osama Demirel lijkt dat laatste te gelden. Als 22-jarige student Immersive Design aan het Deltion College heeft hij al scherp voor ogen wat hij wilt: geen codes schrijven maar werelden bouwen.
Waar programmeren voor hem voelt als eindeloos turen naar regels tekst, zit de magie voor hem in het visuele; in het moment waarop iets wat eerst alleen in zijn hoofd zat ineens vorm krijgt op een scherm. We spraken voor de blog van deze week daarom met Osama over “digitale klei”, waar hij naartoe wilt in de toekomst, en niet te missen: de game industrie.
Leren, tweaken en opnieuw beginnen…
Tijdens zijn stage werkt Osama mee aan het interieur van de InnoCar, een virtuele elektrische auto (EV), waarop (toekomstige) monteurs kunnen oefenen met zaken die in het echt toch best gevaarlijk kunnen zijn. Dat klinkt misschien simpel, maar in de praktijk betekent het voor Osama dat hij eindeloos kijkt, aanpast en verbetert. Zo begon hij met een ruwe opzet van een stoel, een zogenaamde block-out, en maakte daar stap voor stap een gedetailleerd model van.
“Veel mensen staan niet stil bij het feit dat 3D renders tot op de laatste pixel gemaakt zijn door iemand. Het is zo vanzelfsprekend dat iets gewoon “bestaat”, maar ook díe dingen worden stap voor stap opgebouwd. Zie het maar als digitale klei.”
Wat opvalt aan de manier waarop Osama werkt is zijn perfectionisme. Dingen die nét niet symmetrisch zijn? Dat ziet hij meteen. Topology die niet logisch loopt? Dat moet beter. Voor Osama is “ongeveer goed” simpelweg niet goed genoeg, en dat is precies waar deze stage waardevol voor hem wordt. Natuurlijk gaat het om ervaring opdoen, maar vooral ook om beter worden. Sneller werken, omgaan met tools zoals Blender en ontdekken hoe je efficiënter tot een goed eindresultaat komt: het zijn geen vage leerdoelen, maar concrete stappen vooruit.
Triple-A: een droom, of een weg naar de top?
Wanneer het gesprek richting de toekomst gaat, verandert de toon. Het wordt duidelijk dat het werk dat Osama nu doet niet zomaar een interesse is. Het is een serieuze ambitie. Hij wil namelijk naar een grote game studio — op Triple-A niveau. Daar wil hij onderdeel zijn van iets groots, iets wat mensen spelen, onthouden en een brede impact heeft. Zijn focus ligt daarbij niet op characters, maar juist op de wereld daar omheen. Props, voertuigen, omgevingen: alle zaken die een game geloofwaardig en immersief maken.
Groeien, proberen en gewoon beginnen.
Wat misschien nog wel interessanter is dan zijn doelen, is hoe hij naar die doelen kijkt. Want hoewel hoe groots denkt, weet hij ook dat hij er nog niet is. En dat hoeft ook niet. Osama begrijpt heel goed dat elke stap nieuw is en dat je nooit echt klaar bent met leren. (En jullie vroegen je af waarom er zo’n mooie verbinding ontstond tussen Innovam’s Visie op Leren en Osama!)
“Ik denk niet dat het handig is om te wachten tot je iets kunt. Soms moet je gewoon beginnen en onderweg dingen leren. Je hebt een beetje lef nodig, maar vooral nieuwsgierigheid.”
Wind in de zeilen!
Als Osama in juli zijn stage afrond, heeft hij meer dan alleen nieuwe skills op zak. Hij heeft beter zicht op zijn richting, zijn voorkeuren en ambities. En misschien nóg belangrijker: hij heeft ervaren hoe het is om echt aan iets te bouwen.
De stap naar die grote studio? Die komt misschien niet morgen. Maar met deze drive en mindset lijkt het vooral een kwestie van tijd.
