Samen leren werkt écht!
Wie onze blog volgt, weet dat we al een aantal weken een zogenaamde “deep-dive” hebben genomen in het onderwerp Onderwijs en Leerbedrijven. Zo schreven we over de algemene context van de driehoek “School, Leerbedrijf en Onderwijsondersteuners”, was Niels van Leeuwen aan het woord over zijn ervaringen hiermee in het MBO, en spraken we voor vandaag met Rieke Lamboo.
Rieke is Relatiemanager voor Team Importeurs/Innovam. Er werd aan haar gevraagd om voor het event DriveTogether, een platform dat professionals uit de mobiliteitsbranche samenbrengt om kennis te delen, een presentatie te geven over “het nieuwe boeien”; manieren waarop scholen en leerbedrijven beter aan kunnen sluiten bij de nieuwe generatie studenten. Het gaat namelijk niet altijd alleen om de techniek of de processen, maar juist om de mensen erachter; hoe zij samenwerken, zich ontwikkelen en omgaan met verandering. We spraken daarom met haar over deze ervaring en de grote take-away van dit prachtige leermoment.
De driehoek van leren en werken.
De mobiliteitssector is volop in beweging door technologische ontwikkelingen, veranderende rollen én een groeiende behoefte aan nieuw talent. Rieke kreeg de opdracht om die complexiteit te vertalen naar een verhaal dat zou raken en aanzetten tot actie. Centraal in haar verhaal stond daarom de driehoek die we in onze voorgaande artikelen al aanhaalden. Tijdens haar presentatie/workshop maakte ze deze dynamiek heel duidelijk zichtbaar. Niet als theoretisch model, maar als realiteit waar iedereen in de zaal dagelijks mee te maken heeft.
Een van de meest urgente thema’s die Rieke naar voren bracht, was het aantrekken en behouden van jongeren. Daarbij was ze niet bang om de vinger op de zere plek te leggen.
“Veel leerbedrijven worstelen met de vraag hoe ze jongeren echt betrokken houden. Idealiter doen ze dat niet alleen door jongeren werk te geven, maar juist door ze perspectief te bieden. Je moet ze motiveren, begeleiden en aansluiting geven op hun belevingswereld… en dat kan soms heel lastig zijn.”
Practice what you preach.
Ofwel: doe wat je zegt! Boeien en beleven kunnen overkomen als vage begrippen. Juist daarom begon de opdracht van Rieke niet achter haar bureau, maar in de praktijk. Door zelf workshops te volgen (o.a. de workshop van collega Jelle Kooiman waar we eerder al over vertelden), gesprekken te voeren en situaties te ervaren, bouwde ze haar kennis over het onderwerp op. En die werkwijze zorgde ervoor dat haar verhaal geen droge theorie was, maar bestond uit levensechte verhalen. Ze wist tenslotte hoe het voelt om in de schoenen van haar publiek te staan.
De kracht van interactie.
In plaats van haar verhaal alleen te vertellen, koos Rieke ervoor om haar publiek het zelf te laten voelen. Letterlijk. Gewapend met een rugzak vol attributen, bracht ze haar boodschap tot leven via speelse, maar doeltreffende werkvormen.
Zo deelde ze Persoonlijke Beschermmiddelen uit aan deelnemers en gaf ze hen kleine opdrachten. Eén van hen kreeg bijvoorbeeld een koptelefoon op en werd volledig afgesloten van geluid. Direct vroeg iedereen zich af hoe nog informatie opneemt als je niets kunt horen. Een ander kreeg grote, onhandige handschoenen aan en moest proberen een snoepje uit de verpakking te halen; een hele simpele handeling die ineens frustrerend ingewikkeld werd. Tot slot moest er een code gekraakt worden die men alleen kon ontcijferen door tijdens de presentatie vragen juist te beantwoorden.
Door deze beperkingen zelf te ervaren, werd de kern van Rieke’s verhaal ineens heel tastbaar: leren en werken gaat niet voor iedereen vanzelfsprekend op dezelfde manier. Iedereen ervaart obstakels, en juist daarom is samenwerking essentieel. Rieke maakte duidelijk dat het begeleiden van (jonge) professionals nooit de verantwoordelijkheid van één partij kan zijn. Het vraagt om een gezamenlijke inspanning van onderwijs, leerbedrijven en de praktijk. Alleen door die krachten te bundelen ontstaat er ruimte voor iedereen om zich te ontwikkelen.
